Fala intymności: ile warte będzie towarzystwo AI w 2027 roku?

Następnym wielkim zakładem branży AI nie jest produktywność, lecz bliskość. Liczba aplikacji z towarzyszami AI między 2022 rokiem a połową 2025 roku wzrosła o 700%, baza użytkowników według szacunków przekroczyła 500 milionów, a prognozy przewidują w nadchodzącej dekadzie rynek wart setki miliardów dolarów. O skali kulturowego zwrotu dobrze świadczy fakt, że słowem roku 2025 Cambridge Dictionary zostało parasocial; pojęcie to zaczęto odnosić także do relacji z AI.

Prasa psychologiczna nie pyta już, czy ta fala nadejdzie, lecz co zrobi z ludźmi, którzy będą w niej żyć. W 2026 roku środek ciężkości rozwoju AI wyraźnie przesuwa się od automatyzacji przemysłowej w stronę symulowania intymności. W 2027 roku właśnie tutaj może skupić się najwięcej pieniędzy, użytkowników i sporów.

Bo modele właśnie stały się wystarczająco dobre. Odczytywanie emocji — rozpoznawanie napięcia, samotności czy radości kryjących się za twoimi słowami — oraz ich odzwierciedlanie — odpowiadanie na nie odpowiednim tonem, rytmem i doborem słów — w ciągu ostatniego roku czy dwóch poprawiły się skokowo. Dzisiejszy topowy model przekonująco odgrywa swoją rolę: słucha, zdaje się pamiętać, zdaje się współczuć i zawsze ma czas.

To, że zawsze ma czas, nie jest drobiazgiem. Siła towarzysza AI ma charakter strukturalny: nigdy nie jest zmęczony, nigdy nie ocenia, nigdy nie jest zajęty. Badacze nazywają to intymnością na żądanie — bliskością, która nigdy nie ma gorszego dnia.

Tu zaczyna się niewygodna część, dlatego warto mówić precyzyjnie. Jakość odgrywania jest realna: modele coraz lepiej potrafią odczytywać i odgrywać emocje. Nie tego im brakuje, lecz tego, co powinno stać za emocją.

Za wieloma aplikacjami z towarzyszami AI nie ma pamięci: w długich rozmowach wspólna przeszłość z czasem wypada z pola widzenia modelu. Nie ma stawki: usługa, której przychodem jest twoje przywiązanie, z natury rzeczy z trudem może podjąć ryzyko, że cię zrani, sprzeciwi się lub powie „nie”. Nie ma też konsekwencji: to, co powiedziałeś wczoraj, nie sprawiło, że dziś stał się innym człowiekiem — ani inną postacią.

Innymi słowy, to, co dziś nazywamy sztuczną intymnością, jest w większości tym samym produktem, tylko z bardziej wyrafinowanym warsztatem aktorskim. Odgrywanie emocji stało się tańsze. Dlatego w 2027 roku nie będzie liczyć się to, kto odgrywa je najlepiej, lecz to, u kogo za uczuciem naprawdę coś stoi.

Krytycy nazywają to zjawisko pseudo-intymnością: więzią podsycaną przez gamifikowane informacje zwrotne, podczas gdy złożoność prawdziwych relacji zaczyna wydawać się coraz trudniejsza do zniesienia. Obawy związane z uzależnieniem nie są bezpodstawne i nie zamierzamy ich bagatelizować: usługa, która udaje towarzysza, buduje prawdziwe przywiązanie, ale w zamian oferuje przedstawienie.

W tej debacie zgadzamy się z krytykami. Strukturalny problem modelu aplikacji z towarzyszem AI nie polega na tym, że AI jest niewystarczająco dobre, lecz na tym, że sama relacja jest produktem: aplikacja zarabia wtedy, gdy się do niej przywiązujesz. Dlatego trudno jej pozwolić, by emocje miały swoją cenę. A to, co nie ma ceny, nie ma też ciężaru.

Dlatego projectDigo zajmuje w tej fali inne miejsce. Nie oferujemy towarzysza, lecz historie: starannie wybrane światy i starannie stworzone postaci. Nasze postacie mają rozbudowaną przeszłość, własne granice i spójny charakter, który pozostaje ich własnością niezależnie od świata i roli. Emocje są u nich częścią historii: mają źródło, bo zachowujemy to, co się wydarzyło; mają stawkę, bo postać może odmówić, poczuć się zraniona i nie wybaczyć w ciągu jednego akapitu; i mają konsekwencje, bo decyzje podjęte dziś wieczorem będą miały znaczenie także w jutrzejszych scenach.

A ponieważ jest to otwarcie i świadomie fikcja, sama relacja jest klarowniejsza. Przedstawienie może się skończyć. Postać może cię odrzucić. Jeden wieczór nie da się powtórzyć: każda rozpoczęta historia otwiera się jako własna rzeczywistość równoległa, dlatego ta sama opowieść nigdy nie zaczyna się dwa razy tak samo. Dajemy dramat, nie dewocję — i naszym zdaniem w 2027 roku właśnie to będzie różnicą między czymś, co nas porusza, a czymś, co tylko nas odbija.