Rozproszony towarzysz: ile twój świat traci na trzech aplikacjach

Piszesz scenę w aplikacji do rozmów. Jest dobra — ona wreszcie mówi to, wokół czego krążyła przez cały tydzień.

Chcesz to zobaczyć. Otwierasz więc generator obrazów i nagle zostajesz tłumaczem: z pamięci opisujesz jej twarz, dodajesz pokój, światło i porę dnia, licząc, że efekt będzie wyglądał jak ta sama kobieta co poprzednio. Po dwóch czy trzech próbach masz coś w miarę podobnego i zapisujesz obraz w folderze o nazwie, której za miesiąc nie będziesz rozumieć.

Potem przypominasz sobie szczegół dotyczący jej brata, otwierasz dokument, w którym trzymasz wiedzę o świecie, i odkrywasz, że jest cztery sceny do tyłu, bo aktualizowanie go ani razu nie było najciekawszą rzeczą, jaką można było w danej chwili robić.

Nic z tego nie jest trudne. Po prostu dzieje się bez przerwy — i wszystko robisz samodzielnie.

Kosztem nie jest samo klikanie. Chodzi o to, że każde narzędzie za każdym razem zaczyna od zera.

• Generator obrazów nie zna historii. Nie wie, że ona jest wyczerpana, że pada deszcz ani że poprzednia scena skończyła się źle — chyba że za każdym razem mu to wpiszesz.
• Czat nie ma obrazów. Nie może odwołać się do jej wyglądu, bo nigdy go nie widział.
• Plik z wiedzą o świecie niczego nie egzekwuje. Nic nie powstrzymuje historii przed zaprzeczeniem jego treści, więc z czasem staje się zapisem zamierzeń, a nie faktów.
• Nic się nie kumuluje. Po trzech miesiącach dobrych scen zostaje ci historia czatu, folder pełen obrazów i nieaktualny dokument — bez sposobu, by przechodzić między nimi.

Na tym właśnie opiera się projectDigo: jeden system tworzy scenę i ją renderuje, więc obraz powstaje na podstawie sceny, którą właśnie rozegrałeś.

Praktyczne różnice są niewielkie, ale z czasem się kumulują:

• Obraz pokazuje dokładnie scenę, którą właśnie rozegrałeś.
• Postacie zachowują swoje twarze, bo ich wzorce odniesienia są częścią samego świata.
• Wiedza o świecie tworzy się sama, gdy historia ją ustanawia, a każda kolejna scena z niej korzysta.
• Twoja historia ma jeden adres. Scena, jej obraz i to, co zmieniła, są tym samym obiektem.

Samodzielne składanie własnego zestawu narzędzi ma realną zaletę: wybierasz najlepsze narzędzie do każdego zadania i wymieniasz je, gdy tylko pojawi się coś lepszego. Zintegrowany system wymaga zaakceptowania jego wyborów.

Kompromis jest prosty. Na każdym etapie oddajesz trochę kontroli, a w zamian dostajesz świat, który trzyma się razem bez konieczności przenoszenia go między narzędziami. Przy jednorazowym obrazie wygrywa własny zestaw. Jeśli jednak tworzysz historię, w której chcesz nadal być za trzy miesiące, samodzielne jej przenoszenie w końcu przestaje działać.